Posts Tagged ‘โออิรัน’

ความแตกต่างของโออิรันและเกอิชา

Written by jintana on November 26th, 2013. Posted in บทความ


หลังจากที่เราทำความรู้จักกับโออิรันและเกอิชากันดีพอสมควรแล้ว เรามีจุดสังเกตง่าย ๆ สำหรับสองอาชีพนี้มีฝากกันค่ะ ทั้งคู่จะมีเอกลักษณ์ที่ต่างกันไป หากสังเกตง่าย ๆ จากสิ่งต่อไปนี้ ทรงผม กิโมโน โอบิ เกี๊ยะ การเดินและที่อยู่

– ทรงผมของโออิรันนั้นจะอลังการมาก มีการใส่วิกผมและตกแต่งด้วยปิ่นปักผม เครื่องประดับ ริบบิ้น ขมวดปมมากมาย น่าแปลกที่พวกเธอสามารถทรงคอให้ตั้งตรงได้เพราะรวมน้ำหนักแล้วประมาณ 10 กิโลกรัม ซึ่งต่างจากเกอิชาพอสมควร

– กิโมโนของโออิรันจะหนาประมาณ 5 ชั้น หรือบางครั้งอาจจะมีลักษณะคล้ายผ้าฟูกด้วยซ้ำ สีสันของกิโมโนก็จะสวยสดงดงาม ลวดลายสะดุดตา เทียบความหรูหราอลังการกับเกอิชาคนละแบบ และกิโมโนของเกอิชานั้นจะมีแขนสั้นเพื่อแสดงถึงความเป็นผู้ใหญ่ บางข้อมูลยังบอกอีกว่าการที่พวกเธอใส่แขนสั้นนั้นก็เพื่ออวดผิวสวย ๆ ที่ไร้การปกปิดจากแป้งขาว ๆ ชวนให้ชายหนุ่มจินตนาการและหลงใหลในความงามของพวกเธอ

– โอบิ คือส่วนหนึ่งของชุดกิโมโน โออิรันนั้นจะผูกโอบิไว้ข้างหน้าเพื่อถอดหรือใส่ได้ง่ายกว่าการผูกไปข้างหลัง(เป็นนัยว่าสะดวกในการรับแขกนั้นเอง) ส่วนเกอิชานั้นจะผูกโอบิไว้ด้านหลังเพราะพวกเธอไม่จำเป็นต้องถอด ๆ ใส่ ๆ ทั้งคืนเหมือนโออิรัน

– เกี๊ยะของโออิรันจะสูงมาก สูงกว่า 2-3 เท่าของเกอิชา สำคัญคือการเปลือยเท้าของโออิรัน ที่แม้กระทั่งในฤดูหนาวพวกเธอก็ยังไม่สวมถุงเท้า(ทาบิ) เป็นความเซ็กซี่เล็ก ๆ ที่ชวนให้แขกจินตนาการถึงใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยแป้งขาวและร่างกายที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดกิโมโนหนา ๆ นั่นเอง

– การเดินของโออิรัน ต่างจากเกอิชาโดยสิ้นเชิง โออิรันจะเดินเป็นเลข 8 ญี่ปุ่น ตามสุภาษิตเชิงลบของชาวญี่ปุ่นว่า คนสวยใน 8 ทิศทาง คือ เป็นหญิงที่เอาใจชายเก่ง

– ที่อยู่ของโออิรันและเกอิชาจะแยกต่อกันอย่างชัดเจน ย่านที่โออิรันพักอาศัยจะอยู่ในแถบโยชิวาระคะ และที่สำคัญพวกเธอไม่สามารถออกจากเขตที่อยู่ย่านนี้ได้ ส่วนย่านของเกอิชาจะเป็นย่านฮานามาชิ

 

 

โสเภณีสมัยเอโดะ

Written by jintana on November 5th, 2013. Posted in บทความ

โสเภณีเอโดะ

ความบันเทิงเริงรมย์ในทุกยุคทุกสมัยต่างกันไปตามความชอบ และถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ว่าจะถูกพัฒนาหรือเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรจุดประสงค์ก็ล้วนเป็นสิ่งเดียวกันคือ การทำให้รื่นรมย์ และผ่อนคลายความเครียด เสน่ห์ที่งดงามของผู้หญิงล้วนดึงดูดชายได้ดี ด้วยเหตุนี้อาจทำให้เกิดอาชีพ โออิรัน และ เกอิชา ความเหมือนบนความแตกต่างของอาชีพนี้ โออิรันหรือโอยรันอาจไม่คุ้นหูเท่าไรนัก พวกเธอจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะบันเทิงเริงรมย์เพราะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี คอยรับแขกด้วยศิลปะและร่างกาย แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับความเต็มใจของพวกเธอด้วยเช่นกัน ซึ่งต่างจากเกอิชาเพราะเกอิชานั้นขายแต่ศิลปะเท่านั้น

อาชีพโออิรัน มีมานานตั้งแต่สมัยเอโดะ ราวปีค.ศ.1600-1868 โออิรันจะถูกฝึกมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นกริยา มารยาท ศิลปะ การับร้อง เล่นดนตรี เพื่อสร้างความบันเทิงเริงรมย์ให้กับแขก ลำดับชั้นของโออิรันจะเริ่มตั้งแต่ ฮาชิ ,ทสึโบเนะ ,เฮยาโมจิ ,ซาชิคิโมจิ ,โคชิ และตำแหน่งสูงสุดของโออิรันคือ ทายู สามารถเลือกแขกได้และยังสามารถได้รับการไถ่ตัวจากเจ้าเมืองเพื่อไปเป็นเมียน้อยอีกด้วย

การฝึกหัดโออิรันมักเริ่มมาจากการที่ถูกส่งตัวให้ไปอยู่ในสำนักโออิรันตั้งแต่อายุประมาณ 5 ขวบ ซึ่งเข้าไปทำหน้าที่เป็นเด็กรับใช้ของโออิรัน เด็กเหล่านี้จะถูกเรียกว่า คามุโระ เมื่อคามุโระอายุประมาณ 9-10 ปี ก็จะมีชื่อเรียกว่า ชินโซ หรือ โออิรันฝึกหัดต่อไป เมื่อชินโซอายุได้ 13-14 ปี จะถูกแม่เล้าจับทำพิธีมิสุอาเงะ เพื่อให้เป็นโออิรันโดยสมบูรณ์ หากชินโซยังไม่ผ่านพิธีมิสุอาเงะ แขกจะไม่สามารถซื้อตัวพวกเธอได้จนกว่าจะผ่านการทำพิธีดังกล่าว

แม้จะขายร่างกายแต่โออิรัน จะแตกต่างกับ ยูโจ เพราะโอยรันจะมีความสามารถทางศิลปะที่สูงมาก การแต่งตัวก็จะต่างกันมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองต่างจาก ยูโจ ซึ่งเป็นแค่โสเภณีทั่วไป พวกเธอมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีและอาชีพของตน โออิรันนั้นไม่ชอบให้ใครมาเรียกและเข้าใจผิดว่าเป็นเกอิชา ซึ่งเกอิชาก็ไม่ชอบให้ใครมาเรียกว่าเป็นโออิรันเช่นกัน บางข้อมูลก็กล่าวกันว่าโออิรันมีศักดิ์เท่ากับยูโจ หากเป็นโสเภณีระดับสูงจะเรียกว่า โอชุโค มีหน้าที่รับใช้ในราชสำนัก

ราวปลายปีค.ศ.1900 ได้มีการออกกฎหมายห้ามขายบริการทางเพศ เรื่องราวกว่าสามร้อยปีของโออิรันต้องถูกปิดฉากลง แต่ปัจจุบันยังมีทายูอยู่ในแถบโตเกียว เพื่อเป็นการรักษาวัฒนธรรมเก่าแก่ของญี่ปุ่นไว้ ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกายหรือศิลปะต่าง ๆ ระบบของโออิรันหลังปี 1768 ตำแหน่งทายูและโคชิจะถูกยุบไปกลายเป็นซันชะแทน ส่วนบางย่านที่ยังมีทายูอยู่ก็จะมีหน้าที่แสดงศิลปะในราชสำนักเท่านั้น