Posts Tagged ‘ล่าม’

เปิดกรุเก็บรูปโมนาลิซ่า

Written by jintana on November 24th, 2013. Posted in บทความ


พิพิธภัณฑ์ลูฟว์ (Musée du Louvre) หรือพระราชวังลูฟว์ มีชื่อทางการว่า The Grand Louvre ในอดีตเป็นพระราชวังหลวงที่สวยงามมาก และมีประวัติยาวนานตั้งแต่ราชวงศ์กาเปเซียง พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดให้ประชาชนได้เข้าชมเมื่อปี ค.ศ.1793 ภายในเป็นที่จัดแสดงและรวบรวมงานศิลปะมากกว่าสามหมื่นชิ้น หนึ่งในนั้นมีรูปภาพ โมนาลิซ่า ที่ถูกวาดโดยศิลปินชื่อดังอย่าง เลโอนาร์โด ดาวินชี รวมอยู่ด้วย

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1793 (ในฐานะพิพิธภัณฑ์) กล่าวคือ สมัยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 ได้สร้างตัวพระราชวังขึ้น ต่อมาก็เป็นส่วนของกำแพง ตามด้วยฝั่งตะวันตกและใต้ ในรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลที่ 5 กับ พระเจ้าอ็องรีที่ 2 ตามลำดับ

จุดดึงดูดนักท่องเที่ยวของพิพิธภัณฑ์ลูฟว์อีกสิ่งหนึ่งนอกจากภาพวาดโมนาลิซ่า ก็คือส่วนพีระมิดที่ตั้งอยู่ด้านหน้า สร้างเพื่อใช้เป็นทางเดินเข้าพิพิธภัณฑ์ ออกแบบโดย ไอ.เอ็ม.เป หรือ เป้ ยวี่หมิง(貝聿銘 ,贝聿铭)สถาปนิกชาวอเมริกันเชื้อสายจีน ตัวของพีระมิดนั้นทำด้วยกระจกและโลหะ ซึ่งเป็นผลงานของไอ.เอ็ม.เป ที่เต็มไปด้วยข้อวิพากษ์วิจารณ์เป็นอย่างมากมายทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย

สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้คนเข้าชมมากที่สุดในโลก ด้วยขนาดที่กว้างใหญ่ และการออกแบบทางสถาปัตยกรรมที่สวยงาม รวมไปถึงผลงานศิลปะมากมายเป็นแสนชิ้น ทำให้ที่แห่งนี้ทำรายได้ให้กับประเทศฝรั่งเศสต่อปีได้ไม่น้อยทีเดียว

หญิงผู้ขายศิลปะ (ต่อ)

Written by jintana on November 22nd, 2013. Posted in บทความ

 

เส้นทางมักไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ก่อนที่จะเป็นเกอิชาต้องผ่านการฝึกฝนที่หนักหนาและบททดสอบมากมาย เริ่มจากการเป็นสาวรับใช้ที่เรียกว่า ชิโกมิซัง นอนหลังตื่นก่อนนายหญิงอย่างนี้ประจำทุกวัน หลังจากนั้นก็จะก้าวเข้าสู่ช่วง มินาราอิซัง คือ ช่วงที่พวกเธอจะได้ฝึกฝนเป็นเกอิชา เริ่มจากการแต่งหน้าทาด้วยแป้งขาวที่เป็นเอกลักษณ์หรือ ชิโรนูริ การใส่กิโมโนยาวคลุมเท้าหรือ โอฮิกิซูริ นอกจากนั้นพวกเธอจะต้องฝึกศิลปะ ได้แก่ กลองชนิดต่าง ๆ ที่มีขนาดต่างกันออกไป พิณสามสาย และการร่ายรำ รวมไปถึงละครโบราณอย่างละครโนะด้วย และที่ขาดไม่ได้คือ พิธีชงชา การชงชาที่ดีนั้นไม่ได้อยู่ที่รสชาติของชา แต่อยู่ที่ลำดับการชงชาที่เริ่มตั้งแต่การต้อนรับ ปรุงชา ส่งถ้วยชา เป็นการแสดงออกถึงขนบธรรมเนียมอันดีงาม เชื่อกันว่าศิลปะต่าง ๆ เหล่านี้พวกเธอจะต้องได้รับการฝึกตั้งแต่อายุได้ 6 ขวบ จึงจะได้ผลดี

เชื่อว่าหลายคนอาจยังสงสัยว่าสรุปแล้วเกอิชาใช่โสเภณีหรือเปล่า คำตอบก็คือ ไม่ใช่ค่ะ แต่เธอสามารถนอนกับผู้ชายคนเดียวได้เท่านั้น คือ ดันนะ หรือผู้อุปถัมภ์ค่ะ เพราะไม่ว่าจะเป็นเครื่องสำอาง ชุดกิโมโนผ้าดีลายสวย ๆ กระเป๋าที่เข้าชุด หรือเครื่องประดับต่าง ๆ ที่ยังต้องเปลี่ยนไปตามฤดูกาลอีก ทำให้เกอิชาแต่ละคนมีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก จึงจำเป็นต้องมีผู้อุปถัมภ์ที่สามารถช่วยเหลือค่าใช้จ่ายเหล่านี้ได้ แต่ข้อห้ามก็คือ ห้ามมีสามี ถ้ามีก็ต้องเลิกเป็นเกอิชาอย่างเด็ดขาด เป็นนัยว่าห้ามมีความรักนั่นเอง

ปัจจุบันเกอิชานั้นมีน้อยมาก ซึ่งต่างจากสมัยก่อนที่มีโอชายะ หรือโรงน้ำชา ประมาณเจ็ดร้อยแห่งรวมเกอิชาทั้งหมดราว ๆสามพันนาง ซึ่งนับว่าเป็นตัวเลขที่สูงมาก ตรงข้ามกับปัจจุบันที่เหลือเพียงห้าสิบกว่าคนในเกียวโต และย่านเกอิชาอย่างฮานามาชิก็ขาดแคลนเป็นอย่างมาก หากพบเห็นไมโกะ(เกอิชาฝึกหัด)และเกอิชาเดินอยู่ นับว่าเป็นโชคดีมาก