Posts Tagged ‘นิทานรัสเซีย’

นิทานรัสเซียเรื่อง ดอกไม้ของมาช่า (ต่อ)

Written by jintana on August 11th, 2013. Posted in บทความ

ทันใดนั้นเองขณะที่เธอร้องไห้เสียใจไร้หนทางอยู่นั้น ก็มีแสงไฟสลัว ๆออกมาจากความมืดและหนาวเย็นของป่า เธอค่อย ๆเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างล้มลุกคุลกคลานสักพัก ก็เห็นที่โล่งและเห็นกองไฟที่ชายทั้ง 12 คน นั่งล้อมมันอยู่ ยังไม่ทันจะหลบเธอก็ต้องตกใจเข้ากับเสียงของเฒ่าชายชราคนหนึ่ง “นั่นใครน่ะ! เธอมาทำอะไรที่นี้”

“หนูเข้ามาเพื่อมาเก็บดอกไม้” มาช่าตอบด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อของเด็กสาวไร้เดียงสา ชายเฒ่าผู้นั้น หัวเราะพร้อมกับถามว่า “ดอกไม้ในเดือนมกราคมนี่น่ะเหรอ”  “แม่เลี้ยงสั่งให้หนูมาเก็บค่ะ และบอกว่าถ้าหาไม่ได้ไม่ต้องกลับบ้าน” มาช่าตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“แล้วจะหาจากไหนล่ะ แม่หนูเดือนนี่ดอกไม่มันไม่มีหรอก จะมีอีกทีก็เดือนมีนาคมโน่นแหละ แล้วหนูจะทำอย่างไร”

“หนูคงต้องอยู่ในป่าจนถึงเดือนมีนานั่นแหละค่ะ จะทำอย่างไรได้ในเมื่อดอกไม้ไม่มี หนูก็กลับบ้านไม่ได้” น้ำตาของเด็กสาวไหลออกมาไม่หยุดพร้อมเสียงสะอื้น

“พี่ชายมกรา ขอเวลาแก่ข้าสักชั่วโมงเถิด” ชายใน 12 คนลุกขึ้นมากล่าวกับชายเฒ่าผู้นั้น

“ได้สิ แต่ความจริงกุมภาจะต้องมาก่อนมีนานะ” เฒ่ามกราว่า

“ให้เขาเถอะ เราคุ้นเคยกับเธอดี เฝ้ามองเธอตลอดเวลาที่ทำงานน่ะ” ชายอาวุโสกุมภากล่าว แล้วรับไม้กายสิทธิ์จากเฒ่ามกรา แล้วลมก็พัดแรงจนหิมะปลิวหายไป และทันทีที่ชายอาวุโสกุมภายื่นไม้ให้มีนา ป่าที่เคยถูกปกคลุมด้วยหิมะอันขาวโพลนก็กลายเป็นป่าที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดมากมาย

มาช่าตั้งใจเก็บดอกไม้มากมายแล้วเดินทางกลับบ้านด้วยความดีใจ เมื่อมาถึงบ้าน แม่เลี้ยงตกใจมากที่นางไปหาดอกไม้ได้ ส่วนโซย่าก็ยิ่งสงสัยมากกว่านางจึงเดินทางเข้าป่าเพื่อหวังว่าจะมีดอกไม้มากมายให้นางเก็บ แต่ตรงกันข้ามเมื่อนางพบกับชายทั้ง 12 คน นางแสดงกริยาก้าวร้าว ไม่น่ารัก เฒ่ามกราจึงทำให้เกิดพายุหิมะ จนนางไม่สามารถออกจากป่าได้และหนาวตายอยู่ในนั้น ส่วนแม่เลี้ยงก็ออกตามหาลูกสาวจนหนาวตายกลางป่าอยู่เช่นกัน

จากนั้นมาช่าได้แต่งงานและมีลูกหลานมากมายอยู่กันอย่างมีความสุข เล่ากันว่าบ้านของนางรายล้อมไปด้วยสวนดอกไม้ตลอดทั้งปี อย่างนี้กระมังที่เขาบอกต่อกันว่านางเป็นคนที่ได้เห็นเดือนทั้ง 12 เดือนพร้อม ๆกัน…

นิทานรัสเซียเรื่อง ดอกไม้ของมาช่า

Written by jintana on August 7th, 2013. Posted in บทความ

ณ หมู่บ้านเล็ก ๆแห่งหนึ่ง มีหญิงม่ายคนหนึ่ง นางอาศัยอยู่ลูกสาวและลูกเลี้ยง ลูกสาวของนางมีนามว่า โซย่า ส่วนลูกเลี้ยงนั้นมีนามว่า มาช่า มาช่าเป็นเด็กที่ขยันทำงาน วันหนึ่งวันของเธอหมดไปกับงานมากมายไม่เคยได้หยุดพัก เธอต้องสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ห่มผ้าขาด ๆ ยามฤดูหนาวก็หนาวแทบขาดใจ ยามร้อนก็ร้อนแทบตาย พอถึงช่วงใบไม้ร่วงก็ต้องทนกับลมที่เย็นจับใจ ไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย ซึ่งตรงข้ามกับโซย่า เธอเป็นเด็กสาวขี้เกียจ การงานไม่เคยแตะ วัน ๆเอาแต่กินขนมลูกกวาดมากมาย แล้วก็นอน เธอมีเสื้อผ้าสีสันสดใสใส่สวย ๆ มีผ้าห่มดีไว้อุ่นกาย

จนกระทั่งวันหนึ่งกลางเดือนมกราคม ซึ่งหิมะกำลังตกอากาศหนาวเย็น ต้นไม้ไม่ผลิดอกออกผลเพราะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะที่ขาวโพลน แม่เลี้ยงใจร้ายเอ่ยปากกับมาช่าว่า “เจ้าจงเดินทางเข้าป่าไป เพื่อไปหาดอกไม้มาให้ลูกสาวของฉัน ในวันเกิดของเขา”

“จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อนี่มันเดือนมกราคม ดอกไม้ไม่มี แล้วจะหาดอกไม้ได้จากที่ไหน” มาช่าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ  “นั่นมันเรื่องของเจ้า ฉันไม่สนว่าเจ้าจะหาดอกไม้ได้จากไหน แต่ถ้าหาดอกไม้ไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก” แม่เลี้ยงตะหวาดมาช่าอย่างไม่สนใจใยดีว่านางจะเป็นอย่างไร เพราะความประสงค์ที่แท้จริงคือ หญิงม่ายนางนี้ต้องการให้มาช่าหนาวตายอยู่กลางป่านั้นเอง

มาช่าแต่งตัวและเดินทางพร้อมตะกร้าหนึ่งใบ เข้าไปในป่าที่เงียบสงบและหนาวเย็น เธอร้องไห้เพราะไม่รู้ว่าจะไปหาดอกไม้มากมายมาจากไหน เธอได้แต่นั่งร้องไห้ ร้องไห้ และร้องไห้ ทันใดนั้นเอง…

 

(โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป)