สิการัน : ศิลปะการเตะของฟิลิปปินส์

Written by teeranun on September 26th, 2013. Posted in บทความ

 

สิการันเป็นภาษาตากาล็อก หมายถึงการเตะ เป็นศิลปะการต่อสู้พื้นเมือง (เมืองที่นิยมเล่นสิการันคือเมืองบารัส (Baras) ในจังหวัดริซัล (Rizal)) โดยใช้เท้าของฟิลิปปินส์ก่อนที่ชาวสเปนจะมาถึง มีความคล้ายคลึงกับคาราเต้ของญี่ปุ่น เชื่อกันว่ามีพัฒนาการมาจากเกษตรกร ที่ใช้สู้กันเมื่อถึงเทศกาลเก็บเกี่ยวผลผลิตทางการเกษตร

ในการต่อสู้สิการัน มักจะใช้ลานตากข้าวเป็นสนามรูปวงกลม ถือเป็นการต่อสู้ที่สนุกสนานและเป็นการขอบคุณต่อธรรมชาติที่ให้ผลผลิตทางการเกษตรที่ดี และยังมีการเอาเท้าไปลูบหน้าควายที่กำลังป่วยก่อนการแข่งขันเพื่อเป็นการดูถูกคู่ต่อสู้ การตัดสินนั้นจะตัดสินว่าหากใครเหนื่อยหรือเจ็บเกินกว่าที่จะแข่งต่อได้ ผู้นั้นก็จะเป็นผู้แพ้ไป กติกาของสิการันห้ามใช้หมัดชกคู่ต่อสู้ แต่สามารถใช้มือในการป้องกันการเตะของคู่ต่อสู้ได้ หากผู้ใดละเมิดกฎกติกาก็จะถูกไล่ออกจากสนามทันที

สิการรันจะมีรูปแบบการเตะเฉพาะตัวที่เรียกว่า “เบียกิด” (Biakid) ซึ่งมีท่ากระโดดเตะตีลังกา (ซัมเมอร์ซอลท์)

“ปาดัมบา” (Padamba) คือการกระโดดเตะ

“ตูฮอด” (Tuhod) คือการเข่า

“ปิลาติก” (Pilatik) คือการเตะรูปแบบต่างๆ ทั้งเตะข้าง เตะข้างหลัง เตะข้างหน้า และการหมุนตัวเตะ

“ปังฮิโล” (Panghilo) เป็นการเตะจุดสำคัญต่างๆเพื่อให้คู่ต่อสู้ชะงัก เช่น การเตะต้นขา เตะไต ถีบหน้าอก ถีบเข่า หรือเหยียบเท้า

“ปามาเต” (Pamatay) คือการเตะที่รุนแรงถึงขั้นไม่สามารถสู้ต่อได้หรือหมดสติ เช่น การเตะก้านคอ เตะหัว ถีบหน้าขา เตะหัวใจ หรือเตะและถีบกระดูสันหลัง นอกจากนี้ ยังมีการตอกส้นใส่ศีรษะของคู่ต่อสู้ และการถีบหน้าคู่ต่อสู้

ในปัจจุบัน สิการันยังได้รับการบรรจุในวิชาพลศึกษาของฟิลิปปินส์อีกด้วย

 

Tags: , ,

 
shares